روزگاري شد که اينگونه عذابم مي دهــي

مي زني آتش به جان و اضطرابم مي دهي


مي دهي اينگونه ماتم جان بي مــــقدار من

بر سر بالين من سوداي خوابم مي دهــــي



ساقي دل چون تويي پر کن سحر پيمانه را

کاين مي خونفام در جام شرابم مي دهــــي


نگسلد زنجير عشقم از خم گيــــــــسوي تو

گر چه صد گونه زغمها پيچ وتابم مي دهي



روبريدي از من و گــــــر رو کني بار دگر

صد خبر از دولت اين آفتابـــــــــم مي دهي



مي روي دامن کشان ازکوي اين ديوانه ات

در جواب گريه ام تصوير قابــــــم مي دهي



رفتي اي امّيد جان و فکرت بيـــــــــمار من

سوزشي بر جان و از اين ديده آبم مي دهي