نمی دونم

چی شد دلت

عشق منو باور نکرد

چشمای عاشقت

با من

حتی یه لحظه سر نکرد

رفتی و گفتی که اینجا جا نبود

سالیان سال تنها مانده ام

شاید این رفتن سزای من نبود

من دعا کردم برای بازگشت

دستهای تو ولی بالا نبود

باز هم گفتی که فردا میرسد

کاش روز دیدنت فردا نبود

خوبترین مرحله عشق همین است

از من

تو همان چیز بخواهی که ندارم

عشق نیروئی است در عاشق

که او را بطرف معشوق می کشد

و دوست داشتن

جاذبه ای است در دوست

که دوست را بطرف دوست می برد

چشات گفتن که بشکن

من شکستم

شک نکردم

هزار بار مردم و

میمیرمم

بازترک نکردم

شک نکردم

سینه چاک و ساکت و غریب

بی تکلف و رها

در خراب دشتهای دور

ساده و صبور

یک سبد ستاره چیده ام برای تو

یک سبد ستاره

کوزه ای پر آب

دسته ای گل از نگاه آفتاب

واله و شیدا شده ام می روی

حال که غیر از تو ندارم کسی

زین همه تنها شده ام می روی

حال که در بهر تماشای تو

غرق تمنا شده ام می روی

چون درد در منی و

رهایم نمی کنی

گم گشته ام میان تماشای چشم تو

از این جنون تلخ

جدایم نمی کنی

هر شب چو باد می وزم از داغ یاد تو

آخر چرا

چه شد که دعایم  نمی کنی

من آـخرین پرنده گم کرده لانه ام

در آسمان خویش هوایم نمی کنی

امشب میان کوچه

تو را جار میزنم

اما تو باز

رو به صدایم نمی کنی

وسعت تنهائیم را حس نکرد

در میان خنده های تلخ من

گریه پنهانیم را حس نکرد

در هجوم لحظه های بی کسی

درد بی کس ماندنم را حس نکرد

آن که با آغاز من مانوس بود

لحظه پایانیم را حس نکرد

مشکل فقط همین بود

دوستم نداشتی

هر وقت می خواستم بگم

یه با وفا باش

تو این همه غریبه

یه آشنا باش

دلم تو سینه داد زد

این التماسه

فکر غرور این دل محض خدا باش

خیلی سخته

اسمی رو که دوست داری

بشنوی

ولی خودت رو به نشنیدن بزنی

خیلی سخته یکی رو

دوست داشته باشی

ولی خودت رو

لایقش ندونی

تا بهش برسی

رفتم

مرا ببخش و مگو

او وفا نداشت

راهی بجز گریز برایم نمانده بود

این عشق آتشین

پر از درد و بی امید

در وادی

گناه و جنونم کشانده بود