آرامش را از من نگیر

من رویای رسیدن به تو را خواب دیدم

قصه ی ننوشته را باز بخوان پی رسیدن

سکوت مرا ببخش که نمیتوانم فریاد کنم

آرامش را از من نگیر که من خود را پی پیوستن به تو گم کرده ام

سکوت را به من ببخش که از درخت سبز شده ام و از چشمه سیراب

آرامش را از من نگیر تا خستگی ام را تاب بیاورم و امید یابم

آرامش را از من نگسر ای تو که در نگاه برگ زرد آغاز شکفتنی

کاش کوچه ی دلم راهی به سوی تنهایی قدمهایت بود

آرامش را از من نگیر که نمیتوانم از تو بگذرم....