اينگونه باش

شاد امادلسوز... ساده امازيبا ... مصمم امابي خيال ... متواضع اماسربلند ... مهربان اما جدي... سبز اما بي ريا...

عاشق اما عاقل

کاش ميشد با تو بودن را نوشت تا که زيبا را کشم

بر هرچه زشت کاش ميشد روي اين رنگين کمان مي نوشتم

تا ابد با من بمان

زمانه ازم پرسید که چه کسی رو بیشتر از همه دوست دارم؟

من درباره تو چیزی بهش نگفتم

 آخه رسم زمونست که هر کی رو که از همه بیشتر دوست

داری ازت میگیره

باز آيينه خورشيد از آن اوج بلند

راست بر سنگ غروب آمد و آهسته نشست

شب رسيد از ره و آن آينه خرد شده

شده پراكنده و در دامن افلاك نشست

تشنه ام امشب  اگر باز خيال لب تو

خواب نفرستد و از راه سرابم نبرد

كاش از عمر شبي تا به سحر چون مهتاب

شبنم زلف ترا نوشم و خوابم نبرد

گرگ هاري شده ام ، هرزه پوي و دله دو

من از اين غفلت معصوم تو ، اي شعله ي پاك

بيشتر سوزم و دندان به جگر مي فشرم

منشين با من ، با من منشين

تو چه داني كه پس هر نگه ساده ي من

چه جنوني ؟ چه نيازي ؟ چه غمي است؟

يا نگاه پر عصمت و ناز

كه به من مي افتد ، چه عذاب و ستمي است

پوپكم ! آهوكم!

تا جنون فاصله اي نيست از اين جا كه منم

منشين اما با من ؛ منشين

تكيه بر من مكن اي پرده طناز حرير

كه شراري شده ام

پوپكم ! آهوكم

گرگ هاري شده ام

تورو خدا درست عاشق بشین