آوایی در سیم‌های خاموش

در این ساعت از روز، وقتی شهر در آغوش نورهای نئون می‌خوابد،
من و تو، دو نقطه‌ی روشن در شبکه‌ای بی‌انتها.
بین ما نه فاصله‌ای است و نه دیواری از بتن و سنگ،
تنها ریتمِ تپنده‌ی فیبرهای نوری است
که نبضِ کلماتمان را به هم می‌پیچد.

دوستی، دیگر تنها دیدار در کافه‌های خلوت نیست؛
آن لحظه‌ای است که سکوتت را می‌خوانم
و صدای تو، از لایِ هزاران پیامِ بی‌صدا،
مثل نسیمی گرم از پنجره‌ی بازِ ذهنم می‌گذرد.
ما در عصرِ شیشه و نور زندگی می‌کنیم،
جایی که خاطرات، جاودانه و بی‌خرد می‌شوند.
اما این‌جا، در عمقِ این ارتباطِ نامرئی،
همان گرمای قدیمیِ یک نگاهِ صادق،
پیدا می‌شود.

تو آن زمزمه‌ای هستی که در هیاهوی داده‌ها گم نمی‌شود.
من آن گوش‌شنوایی‌ام که در شلوغیِ ابرها،
تنها به صدای تو توجه دارد.
بیایید، در این دنیایِ سیم‌کشی‌شده،
باور کنیم که دل‌ها، حتی از راهِ دور،
می‌توانند، بی‌آنکه گم شوند،
به هم برسند.