اتاق هفت و ساعت خاموش؛ داستان معمای قتل؛ قسمت 2

نادر با آرامشی عجیب و غیرمنطقی، ساعت مرگ را اعلام کرده بود: «دیشب ساعت سه و چهل دقیقه.» آذر که پشت پیشخوان ایستاده بود، سریعاً سر تکان داد و تایید کرد: «بله، ساعت دیروز از کار افتاده بود. عقربه‌ها روی همان سه گیر کرده‌اند و هیچ صدایی نمی‌دهند.»

سکوت سنگینی سالن را فرا گرفت. مینا به نادر خیره شد. اگر ساعت خراب بود و صدا نمی‌داد، نادر چگونه با این دقت ثانیه‌ای، زمان وقوع حادثه را تشخیص داده بود؟ انگشتان مینا دور دسته کیفش گره خورد. این تناقض کوچک، مانند تیغی نازک روی پوست حساس تردیدش نشست. او از نادر پرسید: «شما ساعت را دیدید؟ یا از جایی دیگر فهمیدید؟» نادر برای لحظه‌ای نگاهش را دزدید و به جای پاسخ مستقیم، به عکسی روی دیوار اشاره کرد. مینا متوجه لرزش دست‌هایش شد. رازی در پشت این آرامش ساختگی نهفته بود.