نامه‌های کافه باران؛ داستان عشق و خیانت؛ قسمت 3

ساعت هفت بود، اما نور چراغ‌های فلورسنت کافه‌ی باران، نه گرم بود و نه دعوت‌کننده. رها پشت پیشخوان ایستاده بود و به ساعت دیواری خیره شده بود. سامان همیشه دقیقه‌ی پنجم زودتر می‌رسید، با یک شاخه گل کوچک یا حتی یک لبخند که حال‌وهوای شب را عوض می‌کرد. اما امشب، تنها سکوت سنگینی فضا را پر کرده بود. رها به سمت میز گوشه‌ی دنج رفت، جایی که همیشه می‌نشستند. دو فنجان چای آنجا بود. یکی، با نقش سفارش قدیمی رها، کاملاً سرد و بی‌جان شده بود. دیگری، درست در کنار آن، بخاری نازک از خود برمی‌داشت و هنوز گرم بود. دست‌لرزه‌ی رها را گرفت. گرمای فنجان، تضادی دردناک با سردیِ خانه‌ای داشت که باید به آن برمی‌گشت. او به صندلی خالی روبرویش نگاه کرد. جای خالی سامان، بلندترین فریاد بود. آیا او فراموش کرده بود؟ یا عمداً نرسیده بود تا رها، تنها بماند و با این دو فنجانِ متضاد، معنای جدیدی برای تنهایی پیدا کند؟