رشته‌های نور در مهتاب

در این شبِ بی‌پایانِ دیجیتال،
وقتی ستاره‌ها خاموش می‌شوند
و تنها نور، از آینه‌های کوچکِ گوشی‌ها می‌تابد،
من به دنبالِ تو می‌گردم.
نه در شبکه‌های شلوغ و پر سروصدا،
نه در جست‌وجوی بی‌قرارِ الگوریتم‌ها،
که در سکوتِ عمیقِ یک ایمیلِ نخوانده،
یا در لبخندِ پنهانِ یک استیکرِ ساده.

دوستی ما، دیگر نیازی به پروازِ پرنده‌ها ندارد
تا از دیوارهای شهر عبور کند؛
ما در فاصله‌ی صفرِ کیلومترِ مجازی،
نزدیک‌تر از ضربانِ قلبِ هم هستیم.
هر پیام، گره‌ای است از نور که
ما را به هم می‌بندد،
مثلِ رشته‌ای نامرئی که
در مهتابِ شهر، تاب می‌خورد.

شاید دنیا فراموش کند که نامِ ما چیست،
اما این نورِ مشترک،
این گرما که از پشتِ صفحات سرد می‌آید،
گواهی می‌دهد که ما هنوز
انسانِ یکدیگریم.
در عصرِ فناوری،
عشق یعنی دانستنِ اینکه
هر جا نگاه می‌کنی،
من آنجا، در همان لحظه،
با تو هستم.